Układanka dużego formatu

0
287

Płytki wielkoformatowe są coraz częściej stosowanym materiałem nie tylko w obiektach użyteczności publicznej, ale także we wnętrzach mieszkalnych. Ułożenie dużych płytek wymaga wiedzy i umiejętności. Warto przy tym zwrócić uwagę na odpowiednie przygotowanie podłoża, dobór chemii i technologię układania, aby wykonana posadzka lub ściany dobrze sprawdziły się w trudnych warunkach eksploatacyjnych.

Przy układaniu płytek o dużym formacie należy stosować się do kilku zasad dotyczących przygotowania podłoża i technologii układania.

Płytki w dużym formacie można znaleźć w ofercie producentów oferujących na przykład gresy. Gres jest materiałem bardzo trwałym i odpornym na zmiany temperatury oraz wilgotność, jednak błędy wykonawcze posadzki mogą spowodować jego szybkie pękanie i odspajanie.

Przygotowanie podłoża

Wybór techniki mocowania dużych płytek zależy od rodzaju podłoża, które może być twarde lub elastyczne. Znaczenie ma również to czy wykonujemy posadzkę wewnątrz budynku, na zewnątrz czy też płytki układamy na ścianach. W wypadku podłogi trzeba wziąć pod uwagę jej rodzaj i przewidywane obciążenie powierzchni (inne obciążenie będzie w mieszkaniu czy małym sklepie, inne w magazynie czy hali produkcyjnej).

Podłoże powinno mieć odpowiednią wilgotność, ma być idealnie płaskie, bez pęknięć i zarysowań; należy też zadbać o dokładne jego oczyszczenie.
Jeśli kładziemy posadzkę gresową na dużych powierzchniach, musimy zwrócić uwagę na to, czy istnieje warstwa izolacyjna w wylewce.

Izolacja powoduje zmniejszenie odporności posadzki na kurczenie i może skutkować pękaniem podłoża (w efekcie pękaniem gresu). Aby temu zapobiec najlepiej zalać w podłożu siatkę stalową spawaną elektrycznie na wstępnym etapie prac.

Technologie układania

W zależności od rodzaju i wielkości powierzchni stosowane są trzy sposoby układania gresów wielkoformatowych:
Metoda tradycyjna na klej – jest najbardziej rozpowszechnioną technologią, polegającą na przyklejeniu gresu do podłoża za pomocą zaprawy klejowej – przy czym trzeba pamiętać o odpowiednim doborze kleju w zależności od miejsca układania.

Przy płytkach o dużych rozmiarach (np. 40×40 cm i większych) trzeba szczelnie i dokładnie wypełnić zaprawą przestrzeń pomiędzy okładziną i podłożem. Nie można pozostawić pustych przestrzeni i ,,wiszących narożników” pod nimi – grozi to pękaniem nawierzchni podczas eksploatacji. Można w tym wypadku użyć zaprawy o zwiększonej rozlewności, co pozwoli na szczelne wypełnienie przestrzeni pomiędzy obiema warstwami (posadzką betonową i płytką).

Metoda wibracyjna – jest stosowana przy układaniu płytek na dużych powierzchniach, najczęściej w obiektach przemysłowych. Gres kładzie się na zaprawie cementowej, a następnie za pomocą specjalnych urządzeń wibruje, co daje gwarancję równomiernego rozkładu zaprawy pod płytkami i likwiduje puste przestrzenie pod nimi. Przez zastosowanie tej metody zyskujemy jednorodną strukturę połączenia płytki z betonem.

Technologia ta jest godna polecenia też ze względu na szybkość wykonywanych prac – w jednym cyklu technologicznym wylewana jest posadzka z jastrychu betonowego, układane są płytki, montowane listwy dylatacyjne, wibrowana jest powierzchnia posadzki, wykonywane fugowanie i wstępne czyszczenie. Sposób ten pozwala na wykonanie bardzo trwałej nawierzchni.

Mocowanie mechaniczne – to rozwiązanie stosowane jest na elewacjach. Polega na zamontowaniu płytek gresowych za pomocą kotew. Wyróżnić można dwie metody mocowania: z kotwami widocznymi i niewidocznymi.

Sposób z kotwami widocznymi jest znacznie prostszy do wykonania, ale mniej estetyczny wizualnie (widoczne końcówki na zewnątrz ściany). Technologia mocowania elewacji z kotwami zakrytymi jest z kolei dużo trudniejsza – wymaga specjalistycznego sprzętu przy kotwach rozporowych lub zakupienia gotowych fabrycznie klejonych elementów.

Dobór dylatacji

Przy układaniu na klej najlepiej podzielić dużą powierzchnię na mniejsze odcinki o powierzchni 4-5 m2. Sektory najlepiej oddzielić od siebie pianką (np. polistyrenową lub poliuretanową). Pasami pianki należy też wypełnić szczeliny dylatacyjne przy klatkach schodowych, ścianach, kolumnach. Należy przy tym pamiętać, aby szczeliny dylatacyjne wydzielonych odcinków pokrywały się ze szczelinami połączeń kładzionych płyt.

Możemy zastosować dwie metody ułożenia: bezfugowe (na styk) i z 2-3 milimetrowymi szczelinami wypełnianymi masą fugową. Przy dużych powierzchniach zaleca się to drugie rozwiązanie – powstałe dylatacje zmniejszają ryzyko pękania płytek podczas pracy konstrukcji podłoża, jak również neutralizują jego deformacje powodowane zmianą wilgotności i temperatury.

Problemy wykonawcze

Jednym z problemów jest dobór odpowiedniego kleju. Parametry płytek, decydujące o trafności wyboru kleju to nasiąkliwość oraz rozmiar płytek. Te dwa parametry uniemożliwiają użycie jednego uniwersalnego kleju dla wszystkich typów gresów.

Trwałe i mocne zespolenie płytek gresowych z podłożem, nawet w najtrudniejszych warunkach eksploatacji, nastąpi wówczas, gdy właściwości kleju użytego do ich przyklejenia będą optymalnie dobrane do wymagań tego typu okładziny.

Warto zdecydować się na wybór specjalistycznego produktu, opracowanego specjalnie dla płytek gresowych o dużym formacie, których rozmiar wynosi nawet do 120 cm/bok. Podstawową zaletą zapraw tego typu są ich właściwości tiksotropowe. Pozwalają zawsze, niezależnie od wielkości płytki, całkowicie wypełnić przestrzeń pod nią.

Wzmacnia to powierzchnię i zabezpiecza przed pękaniem oraz wykruszaniem się fragmentów płytek w miejscach, gdzie przy użyciu tradycyjnych zapraw możliwe byłoby powstanie pustych przestrzeni (np. w narożnikach). Brak pustek powietrznych ma również znaczenie dla trwałości okładzin zewnętrznych. W przestrzeniach niewypełnionych klejem może gromadzić się woda, która zamarzając w zimie będzie niszczyć połączenie.

Klej stosowany do gresów wielkoformatowych powinien być elastyczny, aby kompensował odkształcenia pochodzące z systemów grzewczych i wywołane zmiennymi warunkami atmosferycznymi.

Prawidłowe osadzenie płytki

Przy układaniu gresów wielkoformatowych podłogowych podstawową kwestią jest zapewnienie stuprocentowego podparcia (podsadzenia) płytki z użyciem odpowiedniej zaprawy klejowej. W przypadku zapraw mineralnych, zaprawa do układania płytek gresowych powinna być klasy minimum C1, czyli minimalnej przyczepności do podłoża 0,5 N/mm2 oraz min. klasy S1, czyli odkształcalna.

Stosując zaprawy o normalnej konsystencji, dla zapewnienia wymaganego wypełnienia przestrzeni pod płytką, należy dodatkowo nanosić cienką warstwę zaprawy na układaną płytkę. Użycie zaprawy o zwiększonej rozlewności – zwłaszcza w odniesieniu do gresów wielkoformatowych – sprawi, że znacznie łatwiej będzie wykonawcy spełnić podane na wstępie wymagania.

Niespełnienie ich oznacza problemy w trakcie eksploatacji: przedmiot upadający na nie w pełni podpartą płytkę może spowodować jej pęknięcie, zaś w przypadku posadzki gresowej usytuowanej na zewnątrz, gromadząca się w pustkach pod płytkami woda (wielokrotnie zamarzając) z czasem dokona dzieła zniszczenia.

Na marginesie warto zauważyć, że przy układaniu płytek na zewnątrz, np. na tarasach, balkonach, duże formaty nie są wskazane ze względu na znaczne odkształcenia termiczne. Zalecane jest również wykonanie podpłytkowej izolacji wodochronnej; w takim przypadku producent zwykle rekomenduje odpowiednią zaprawę klejową (jako rozwiązanie systemowe).


ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here